يادگرفتن جزيي ذاتي و انكار ناپذير در بشر است كه همواره در طول زمان اشكال  متنوعي به خود گرفته. حضور در مكتب خانه ها و دود چراغ خوردن و بهره گيري از تجربه اساتيد بزرگ، نشستن پشت نيمكت مدارس و خواندن درس و جواب پس دادن و امتحان دادن. و امروز ديگر نيازي نيست تا كيف يا كوله پشتي اي بخريم، كتابهايمان را درآن بگذاريم و تغذيه اي از مادرمان بگيريم و راهي مدرسه شويم و پنج شش ساعت از وقت خود را در اين راه بگذارنيم.

امروز به واسطه شبكه جهان گستر اينترنت مي‌توان فاصله اجتماعي بين شاگرد و معلم را از بين برد و از تجربه و توان علمي بهترين موسسات آموزشي دنيا بهره برد. مكان را در آموزش حذف كرد و بحث زمان را محدود نمود. بدون هيچ استرسي به واسطه رايانه هاي خانگي در كلاس حضور يابيم، يادبگيريم و امتحان دهيم. واين است مبحثي به اسم آموزش الكترونيك؛ دريچه اي جديد به سوي آموزش نوين.

Joy cross كه خيلي ها او را مخترع كلمه‌ elearning ميدانند؛ يادگيري الكترونيكي را داراي 6‌‌نشانه مي‌داند:

1- يادگيري الكترونيكي يك روش آموزشي با اين برتري است كه توسط اينترنت ميسر مي شود. شما مي توانيد در هر كجا و هر زمان آموزش ببينيد وبا اين حال آموزش شما يك فعل و انفعال بلادرنگ باشد. (به عنوان مثال مباحثه با ديگر دانشجويان،‌با معلم و يا منابع آموزشي محاوره اي).

 2- آموزش الكترونيكي نوعا با فراهم آوردن تجربيات مختلف از جديدترين اطلاعات همراه است.

 3- آموزش الكترونيكي مي تواند مجموعه اي از روش هاي آموزشي را گرد هم آورد (به عنوان مثال، كلاس هاي مجازي، همكاري ديجيتالي، شبيه سازي و...).

4- آموزش الكترونيكي فرايند آموزشي "يادگيري با تلاش" را توسط فناوري هاي جديد بهتر پياده سازي مي كند.

5- قابليت يكپارچه كردن و اتوماسيون فرآيندهاي اداري و مديريتي از قبيل ثبت نام، پرداخت شهريه، نظارت بر روندآموزش دانشجو، نظارت بر امتحانات و ... را فراهم مي كند.

6- آموزش الكترونيكي بر محور دانشجو مي چرخد و امكان آموزش متناسب با خصوصيات فردي دانشجو را مي دهند.

مزاياي يادگيري الكترونيكي‌

در اين روش مي توان با صرفه جويي در وقت و كاستن از رفت و آمدها و بدون حضور در مدرسه آموزش ديد. اين روش شايد بتواند بازدهي بالاتري هم نسبت به روش سنتي داشته باشد، چون فرد استقلال بيشتري دارد وخود او خواسته يادبگيرد و اجبار و زور و تنبيه معلمان ديگر وجود ندارد. بسياري از بچه ها به خاطر قوانين مدرسه و رفتن سركلاس درس و ملزم بودن براي رعايت قوانين و سخت گيري هاي آموزشي از مدرسه گريزانند در صورتي كه نوجوانان و جوانان علاقه زيادي به رايانه و اينترنت دارند، و اين سبب جذب آنها به امر يادگيري مي شود. به هر حال جوانان يادگيري عملي و مشاركتي را بر صرفا گوش دادن ترجيح مي دهند.

در آموزش مجازي زمان نقش مهمي دارد و در هر زماني كه يادگيرنده برايش مناسب باشد مي تواند به سراغ يادگيري رود و در مباحث شركت كند و با استادان و همكلاس هاي خود در اتاق گفتمان به گفتگو بپردازد.
در آموزش مجازي سرعت پيشروي را يادگيرنده انتخاب مي كند و هر جا كه خواست مي تواند سرعت را تند و يا كند كند و يا اگر نياز است دوباره خواني كند.

معلم و استاد در اين روش براي پاسخگويي مناسب به سوالات زمان بيشتري نسبت به كلاس هاي درس به شيوه سنتي دارد كه در آن پاسخ سوالات رو در رو و آني انجام مي گيرد.

كامل كردن وظايف و تكاليف و فرستادن آن به معلم حس مسووليت پذيري را تقويت مي كند.

آموزش اينترنتي همچنين براي ناتوانايان جسمي  حركتي، بيماران و انبوهي از دانشجوياني كه به دليل ظرفيت محدود دانشگاه ها نمي توانند به تحصيلات عاليه راه يابند مناسب است.

جالب است بدانيم مركز فناوري و اطلاعات و ارتباطات پيشرفته دانشگاه صنعتي شريف طرحي ارائه كرده است كه در آن آموزش مجازي براي روستاييان و عشايران پيشنهاد شده است. در اين طرح آمده است :با توجه به اينكه آموزش يكسان و گسترده در سطح مدارس كل كشور يكي از مهمترين اهداف دولت مي باشد و در ايران به علت وسعت جغرافيايي و نحوه نادرست تقسيم امكانات، عملا هيچ نظام آموزشي قادر نخواهد بود تا با تكيه بر روش هاي سنتي پاسخگوي نيازهاي موجود و برقراري عدالت كامل در امر آموزش باشد وتا كنون راهكارهاي ارائه شده از سوي نظام آموزشي كشور از قبيل اعزام معلم و مدرس به نقاط دور افتاده، اعزام دانش آموزان به مراكز شهرستان يا مناطقي كه امكانات بيشتري دارند و تلاش جهت تجهيز مدارس روستايي و عشايري، علي رغم صرف هزينه هاي هنگفت مثمرالثمر نبوده است؛ طرحي ارائه شده است كه هدف و پيشنهاد اصلي ارائه كنندگان اين طرح، دريافت تصوير كلاس هاي يكي از مدارس ممتاز و درجه اول شهر تهران و ارسال همزمان آن به مناطق دورافتاده كشور و در مقابل، امكان طرح بحث و سؤالات طرف ديگر از مدرسين اين مركز است.

براي دستيابي به الگويي قابل اطمينان و اتكا،‌ابتدا با نظر آموزش و پرورش كه مي بايست متولي اصلي اين طرح باشد، يكي از مدارس شهر تهران با كيفيت قابل قبول آموزشي به عنوان مبدا آموزشي انتخاب مي‌گردد و البته مي توان اقدام به برگزاري كلاس هاي غير رسمي نيز نمود اما تأثير روحي و رواني يك كلاس واقعي در بينندگان راه دور بيشتر و ماندگارتر است.

با اين طرح قادر خواهيم بود بدون نياز به سخت‌‌افزارهاي گران قيمت و بعضا ناياب، بدون نياز به حتي يك خط برنامه نويسي و صرفا با بهره گيري از توانمندي هاي نرم افزارهاي موجود ضمن صرف كمترين هزينه اقدام به گسترش فناوري اطلاعات و ايجاد تحولي شگرف در نظام آموزشي مدارس كشور نمائيم.

به اميد آنكه در سال هاي آينده با گسترش آموزش الكترونيكي، نابرابري هاي آموزشي در كشورمان از بين برود و همه بچه هاي ايران زمين بتوانند از شرايطي يكسان براي آموزش برخوردار شوند. هر چند كه اين روش هم خود داراي موانع فني زيادي است اما با تلاش هاي مسوولان، مي‌توان در آينده نزديك به اين مهم دست يافت.
منابع:

1- امير نادر عسگر پور، عابد عابدي جعفري، روح اله هنرور، نقش آموزش الكترونيكي در تحول روند آموزش، بنياد توسعه فردا، 1383

2- مجيد اسماعيل كاشي، كامبيز آگهيان، طرح آموزش محاوره اي از راه دور با استفاده از شبكه داده اي كشور، مركز فناوري اطلاعات و ارتباطات پيشرفته دانشگاه صنعتي شريف‌

++C

سيستم عاملSymbian با زبان ++C نوشته شده است و به همين دليل اين زبان به عنوان زبان اوليه براي برنامه نويسي در آن انتخاب شده است.

اين برنامه بيشترين امكان دسترسي بهAPI ‌هاي سيستم عامل سيمبين را فراهم مي كند و بهترين كاركرد در حافظه و سرعت اجرا را داراست. در برنامه‌هايي كه مانند سرور عمل مي كنند مانند يرنامه هايي كه در پشت صحنه كار مي كنند و يكي از بخش هاي سيستم را مديريت مي كنند همچون پورت‌هاي COM  و پلاگين هايي كه محيطي را بر پايه سيستم عامل ايجاد مي‌كنند،C++  نقش اساسي را ايفا مي‌كند. استفاده از اين زبان در سيستم عامل Symbian روي مناسب بودن كاركرد گوشي‌ها متمركز شده است. اين بدان معناست كه تعدادي از عملكردهاي استاندارد زبان C++ قابل استفاده در برنامه نويسي Symbian نيستند.

JAVA

از جاوا به عنوان برادر ++C و جايگزين آن در Symbian نيز نام برده مي شود.

 سيستم عاملSymbian  يك(Mobile Information Device Profile) MIDP  را فراهم كرده است كه MIDP  يك گروه از API هاي جاوا را در خود جاي داده كه اين API ها براي استفاده در گوشي هاي موبايل طراحي شده اند.  به عنوان مثال براي طراحي واسط كاربر، شبكه و برنامه‌ها، MIDP تحت كلاس‌هاي ايجاد شده توسط CLDC اجرا مي شود و از ماشين مجازي K استفاده مي كند كه يك ماشين مجازي طراحي شده براي گوشي هاي موبايل است.

Java Script

جاوا اسكريپت Process Cilent سايت روي صفحه هاي Html را بر عهده دارد و اكثرا براي بررسي درستي ورودي كاربر استفاده مي شود.

WML Script

اين زبان يك زبان اسكريپتي WAP است كه با جاوا اسكريپت اهداف يكساني را دنبال مي كند اما تنها در يك مرورگر WAP استفاده مي شود.

C

اين زبان به شكل معمول براي نوشتن برنامه هاي جديدSymbian  استفاده نمي شود، اما مي تواند براي هنگامي كه كدC  به Symbian تبديل مي شود كاربرد داشته باشد. براي اين كارSymbian شامل يك جعبه ابزار از كتابخانه استاندارد C است.

OPL

اين زبان كه شباهت بسياري به Basic دارد بيشتر روي‌PDA ‌ها كاربرد دارد. تا پيش از ارايه نسخه 7 سيمبين از اين زبان استفاده مي شد اما در نسخه 7 اين زبان پشتيباني نمي شود.

انتقال‌ داده‌ها

پايين‌ترين سطح شبكه كه همان رسانه، فيزيكي انتقال است. مانند يك موجود بي‌اطلاع و كور،‌ هر آنچه در اختيارش قرار داده مي‌شود، انتقال مي‌دهد. در انتقال هم هيچ گونه تلاشي براي انجام درست كار نخواهد داشت. در حقيقت، مسووليت آن در قبال كارش كم است.

اگر در هنگام ارسال داده‌اي، سيمي براي مدتي قطع شود و دوباره وصل شود، رسانه فيزيكي هيچ‌گونه مسووليتي را در قبال اطلاعات از دست رفته نخواهد پذيرفت. در يك سطح بالاتر كه به لايه پيوند‌ داده مشهور است، به صورت فيزيكي بررسي براي وقوع خطا صورت مي‌گيرد.

همان‌طور كه مي‌دانيم براي انتقال داده‌اي از يك رايانه به رايانه ديگر از طريق شبكه، ممكن است بسته‌هاي داده در مسير خود از رايانه‌هاي ديگري عبور كنند. به هر رايانه در شبكه اصطلاحا يك گره يا ‌node گفته مي‌شود. لايه پيوند داده در حقيقت مسوول تحويل بسته‌هاي داده‌اي از يك گره به گره ديگر است و كاري ندارد كه اين بسته از كجا آمده و مقصد آن كجاست. تنها از يك گره،‌ بسته‌اي را دريافت مي‌كند و به دست گره بعدي مي‌رساند. اين كار با آدرس فيزيكي رايانه‌ها كه آدرس كارت شبكه آنهاست انجام مي‌شود.

از مبدا به مقصد

لايه بالاتر از پيوند داده، لايه شبكه است كه پروتكلي نظير IP، متعلق به اين لايه است. اين لايه نسبت به لايه پايين‌تر، مسووليتش سنگين‌تر است. پروتكلي همچون IP وظيفه دارد كه يك بسته داده را از رايانه مبدا به رايانه مقصد برساند. اهميتي ندارد كه اين بسته در بين راه از چه گره‌هايي عبور مي‌كند و چه مسيري را طي مي‌كند.
آدرس مبدا و مقصد در اين لايه نيز يك آدرس منطقي به نام آدرسIP است كه به هر عضو شبكه اختصاص داده مي‌شود. البته جالب است بدانيد كه با اين كه شبكه جهاني اينترنت بر پايه پروتكل IP است اما به عنوان پروتكلي غيرقابل اطمينان از آن ياد مي‌شود.

پروتكل IP، هيچ تضميني براي سالم رساندن بسته به مقصد نمي‌كند. حتي تضمين نمي‌كند كه بسته را هرچند معيوب، حتما به مقصد برساند. بنابراين ممكن است بسته در ميان راه گم شود، اما حداكثر تلاش خود را مي‌كند كه وظيفه‌اش را به درستي انجام دهد. به همين دليل است كه از اين پروتكل به همراه پروتكل ديگري مثلTCP استفاده مي‌شودTCP. مربوط به يك لايه بالاتر از لايه شبكه است و مي‌توان گفت كه ضعف‌هاي آن را به طور كامل برطرف مي‌كند. اين پروتكل مسوول رساندن بسته‌‌هاي داده به مقصد، آن هم به طور كامل و بدون نقص است. به عبارتي TCP به هر ترتيب كه هست بايد چيزي را كه در اختيارش قرارداده شده، صحيح و سالم به مقصد برساند. به همين دليل، در اين لايه كنترل خطا انجام مي‌شود تا در صورت بروز خطا بتوان در جهت رفع آن اقدام كرد.